Klassieke Schilderstechnieken

Schilderslinnen en olieverf zijn vanaf de Renaissance heel lang dé materialen geweest waarmee de schilder voornamelijk zijn schilderijen maakte. Dat is de afgelopen 50 jaar natuurlijk wel veranderd, omdat acryl voor
een deel het terrein van olieverf heeft ingenomen.

Rond 1500 konden schilders een ruime keuze maken uit schildersmaterialen en technieken die elkaar evenaarden en konden aanvullen zoals fresco, olieverf, tempera, caseïneverf, bijenwasverven en kalkverven. Als je nog verder terug gaat in de tijd worden de mogelijkheden alleen nog maar groter zoals encaustiek, Punische was, allerlei secco-technieken.

Al die oude klassieke schilderstechnieken uit het rijke verleden staan ons nog steeds ter beschikking. En het mooie ervan is dat ze elkaar aanvullen en uitwisselbaar zijn. Eenmaal aan tempera geroken (niet letterlijk natuurlijk, want dat kan soms flink stinken) is het voor de hand liggend om het met olieverf te combineren, op verschillende momenten in het olieverfproces. Maar tempera grassa is ook prachtig combineerbaar met Punische was, de technieken die miniatuurschilders in de Middeleeuwen gebruikten, zijn alleen maar een aanvulling voor hedendaagse aquarellisten en ga zo maar verder.

De verschillende klassieke schildertechnieken verrijken je uitdrukkingsmogelijkheden als schilder. Jezelf beperken tot één techniek is jammer, ook al ben je er nog zo’n meester in. Wat we van het verleden kunnen leren is dat alle technieken gelijkwaardig zijn en dat ze allemaal een andere terrein van jouw expressiviteit aanboren.
De Academie voor Kunst en Ambacht is een door het CRKBO geregistreerde beroepsopleiding en sinds 2011 opgenomen in het Centraal Register Kort Beroepsonderwijs. Tevens is de Academie voor Kunst en Ambacht een door SAVANTIS en GOC erkend leerbedrijf.
download
Algemene Voorwaarden
Klachtenprocedure
Privacy
Disclaimer

Volg ons

Volg ons op Facebook  

Copyright © 2008 Stichting Kunst & Ambacht

‘Het gaat niet om de schoonheid die je hebt, maar om de schoonheid die je verlangt’. Plato